• Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.
  • Zonder woorden. Veelzeggend
  • Op zoek naar het graf van private O'Neil
  • Dieppe, een slag voor Canada
  • Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.


    Het Stubaital. Grenzeloos mooi. Het Stubaital. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het dal ligt...

  • Zonder woorden. Veelzeggend


    Zonder woorden. Veelzeggend Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in...

  • Op zoek naar het graf van private O'Neil


    Vrijdag 26 april Frank Graham Cycle Liberation Tour  Op zoek naar het graf van private O’Neil Het...

  • Dieppe, een slag voor Canada


    Dinsdag 24 april Frank Graham Cycle Liberation Tour De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht...

Journalistieke tekst Afscheid nemen van 'n Mölnbelt


Opdrachtgever: WegenerMedia

Locatie: Hoge Hexel, Wierden

Manege ’n Mölnbelt. Het gebouw staat er nog. Het ‘leven’ er in is weg; verhuisd naar manege ’t Leijerweerd in Enter. Zaterdag vertrokken instructrices te paard vanaf ’n Mölnbelt naar de Enterse weiden. Het gehandicapten paardrijden aan de Bruine Hoopsweg in Wierden is voorbij.

Ineens is het zover. Vier uur, en naast de manege verschijnen de amazones te paard. Ouders, vrijwilligers, leden vormen een haag. Voor het laatst lopen de paarden van ’n Mölnbelt naast de manege. Er wordt geklapt en uitgezwaaid. Er wordt een traan weggeveegd. Bestuursleden van ’n Mölnbelt drukken elkaar de hand als de paarden en hun berijders het manegeterrein af rijden, de weg op. Op weg naar hun nieuwe stek: manege ’t Leijerweerd. 
Zaterdag 21 juli werd de laatste les gegeven op ’n Mölnbelt. Die dag verzamelen ouders, kinderen, vrijwilligers en iedereen die betrokken is bij de Stichting Paardrijden Gehandicapten ’n Mölnbelt zich bij de manege. Rond het middaguur is de laatste rijles voorbij. De zon schijnt. In het ‘luchtkasteel’ springen kinderen rond. Mensen zitten aan
picknicktafels of staan aan statafels met een patatje en een drankje. Een jongen danst bij de muziekbox, op muziek van een Nederlandse smartlap. De zanger zingt, heel toepasselijk, over een nieuw bestaan. Er wordt gekletst, gelachen. Kortom, geen grafstemming bij ’n Mölnbelt.
Er is bewust gekozen voor een afsluiting, compleet met het vertrek van de paarden, vooral om voor de deelnemers aan het paardrijden
zichtbaar te maken wat er gebeurt. “Juist deze kinderen hebben moeite met veranderingen, begrijpen het niet. Nu is er een afscheidsfeest, ze zien de paarden en de instructeurs vertrekken en weten: die gaan naar de nieuwe manege”, vertelt Jan Wijnen, de laatste voorzitter van SPG ’n Mölnbelt. Daarom hebben de deelnemers aan het paardijden gehandicapten en hun ouders vooraf al een kijkje genomen bij de nieuwe manege. “Toen zag je de omslag, ook bij de ruiters. ‘Wanneer gaan we naar Enter?’ werd vanaf dat moment gevraagd”, vertellen Wijnen en Gerard Vossebeld, secretaris ‘n Mölnbelt. Maar er is wel emotie. Decennia is hier les gegeven; instructrices en deelnemers zijn gehecht aan deze accommodatie. “Je laat wat achter. Tussen deze muren heeft zich lief en leed afgespeeld. Aan de andere kant: het zijn maar muren. De levende have gaat naar Enter en daar gaan ook de deelnemers, de instructricesen, de vrijwilligers naar toe. En het is een geweldige uitdaging om van ‘t Leijerweerd met z’n allen iets moois te maken!”  

Zie pag 2 en 3:

www.deweekkrant.nl/pdfarchief/viewer