• Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.
  • Zonder woorden. Veelzeggend
  • Op zoek naar het graf van private O'Neil
  • Dieppe, een slag voor Canada
  • Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.


    Het Stubaital. Grenzeloos mooi. Het Stubaital. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het dal ligt...

  • Zonder woorden. Veelzeggend


    Zonder woorden. Veelzeggend Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in...

  • Op zoek naar het graf van private O'Neil


    Vrijdag 26 april Frank Graham Cycle Liberation Tour  Op zoek naar het graf van private O’Neil Het...

  • Dieppe, een slag voor Canada


    Dinsdag 24 april Frank Graham Cycle Liberation Tour De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht...

Zonder woorden. Veelzeggend

Zonder woorden. Veelzeggend

Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in Rijssen. Afgelopen woensdag kwam de kóning, met zijn koningin, in Goor. Willem-Alexander en Máxima op het Schoolfeestplein.

Natuurlijk meldde ik me vooraf aan. Je komt er zo niet binnen: aanmelden, melden, legitimeren en meelopen. Onder begeleiding, als pers niet buiten de paden.

De pers was er bij, van landelijk tot lokaal. NOS en Regio FM. De Telegraaf en Nieuws van de Week. En dat stond allemaal bij elkaar op de drie voor de pers gereserveerde podia.

Twee soorten pers waren er: de fotograferende/filmende pers en de schrijvende pers. De foto/film-pers is het meest nadrukkelijk aanwezig: statieven waar je makkelijk over struikelt, enorme lenzen, microfoons en camera’s aan meterslange uitschuifbare stokken. Met giga-opnameapparaten op de schouder, die einden uitsteken. Als zo’n kerel zich omdraait en zijn buurman of buurvrouw heeft dat toevallig niet inde gaten, krijgt die een jens van zo’n apparaat; in het vuur van het opnemen let zo’n persoon alleen op wat ie voor de lens krijgt. En er kan nog zo vaak ‘alleen onder begeleiding het perspodium verlaten’ staan, als het om de perfecte opname gaat is deze pers niet te houden, begeleiding of niet. Dan gaan ze.

Als schrijvende pers hoef je niet in dat gedrang verzeild te raken. Je verhaal staat of valt niet met die ene seconde waarin dat ene perfecte shot wordt geschoten. Je hebt langer de tijd om de sfeer te proeven, details te zien. Pas na afloop, als je de vrolijk gespannen verwachting, het enthousiasme, het gemopper van fotografen, het gejuich dat vooraf geoefend wordt maar pas echt juichend juicht als het koninklijk paar arriveert, het koningspaar met alle aandacht voor de activiteiten en de mensen, de vanzelfsprekende interactie tussen aanwezigen en Willem-Alexander en Máxima tot een verhaal moet vormen, komt het er voor de schrijvende pers op aan. Zo veel is gebeurd in drie kwartier, zo weinig tekstruimte is er om dat te verhalen. Het wordt schrappen en woorden kiezen om tot één van de juiste weergaven te komen.

En dan is er die ene foto, door die nadrukkelijk aanwezige fotograaf. Die ene foto, die de sfeer ineens pakt. 

Die ene foto die perfect past bij je verhaal. Die versterkt. Die ook zelf een verhaal vertelt. Zonder woorden. Maar veelzeggend.

Een goede foto en een goed verhaal: het blijft een onverslaanbare combinatie!