• Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.
  • Zonder woorden. Veelzeggend
  • Op zoek naar het graf van private O'Neil
  • Dieppe, een slag voor Canada
  • Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.


    Het Stubaital. Grenzeloos mooi. Het Stubaital. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het dal ligt...

  • Zonder woorden. Veelzeggend


    Zonder woorden. Veelzeggend Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in...

  • Op zoek naar het graf van private O'Neil


    Vrijdag 26 april Frank Graham Cycle Liberation Tour  Op zoek naar het graf van private O’Neil Het...

  • Dieppe, een slag voor Canada


    Dinsdag 24 april Frank Graham Cycle Liberation Tour De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht...

Dieppe, een slag voor Canada

Dinsdag 24 april

Frank Graham Cycle Liberation Tour

De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht zeebriesje is voelbaar. Dan klinken de klanken van een doedelzak over strand en boulevard in Dieppe: Amazing Grace. Stil staan Canadezen en Twentenaren bij het monument ter gedachtenis aan de Slag bij Dieppe. Een voor de geallieerden en met name voor de Canadezen, een zwarte dag, een zware dag.

Het is aan het eind van de middag als vanuit Camping La Vallee de deelnemers, zowel deels op fiets als in de bus, in Dieppe arriveren. Hier staat het monument ter gedachtenis aan de Slag bij Dieppe.

Dorothy Laurie, deelnemer aan de tocht, vertelde vooraf in de bus het verhaal van the Essex Scottish Regiment. Het verhaal van de Slag om Dieppe, op 19 augustus 1942.

Het verhaal van zo’n 6.000 Canadese infanteristen, die die dag landden op het strand van Dieppe, om de haven te veroveren, om hier voet aan wal te zetten, een stap voorwaarts te maken voor de bevrijding van Frankrijk, België en Nederland.  

Het verhaal van die 6.000 soldaten, waarvan negentig procent binnen drie uur afgeslacht werd door Duits vuur.

Het verhaal van een totaal mislukte onderneming met ontzettend veel slachtoffers.

De geallieerden en zeker de Canadezen trokken hieruit hun les. Bij de landing op het Junostrand in Normandië waren de Canadese verliezen procentueel stukken minder dan toen die dag op dat strand bij Dieppe.

Voor Dorothy Laurie was het ontzettend belangrijk om hier te zijn met haar kinderen, haar twee dochters die deze reis eveneens meemaken. The Essex Scottish Regiment is afkomstig uit haar geboortestreek, uit het gebied waaruit een groot deel van de Canadese groep afkomstig is, Zuid-Ontario. Dorothy zelf was later major in datzelfde regiment.

Vanavond stond de hele groep rond het monument. Er was een krans meegebracht uit Canada. Ilse de Wilde uit Markelo en Justin Steele uit Ontario zetten de krans aan de voet van het monument.

En toen was het even stil.

Een stilte die doorbroken werd door het Amazing Grace, door Justin Steele gespeeld op de doedelzak.

Een oudere vrouw zit met familieleden op de boulevard op een bank en heeft de korte plechtigheid met belangstelling gevolgd. Ze vraagt of de jonge Canadees iets wil spelen. En Justin speelt. De specifieke klanken van de doedelzak te horen op dinsdag 23 april 2013, in de vroege avond van een zonnige dag, op die plek waar ooit jonge Canadese soldaten een bevrijdingspoging waagden en massaal het leven lieten.

Na afloop dankte de Française Justin met een hartelijke omhelzing. De Fransen zijn hun bevrijders nog niet vergeten…

Dan worden de foto’s gemaakt, voor later, voor thuis.

Met Justin, al doedelzak spelend voorop, lopen de deelnemers terug naar de bus.

 Nog dit:

Om precies 13.00 uur lokale tijd schijnt de zon (als ie er is, zoals vandaag) door de twee uitgesneden Maple-leafs in het monument en verlicht de Maple-leaf aan de voet aan de achterkant van het monument. Een steeds weerkerend eerbetoon.