• Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.
  • Zonder woorden. Veelzeggend
  • Op zoek naar het graf van private O'Neil
  • Dieppe, een slag voor Canada
  • Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.


    Het Stubaital. Grenzeloos mooi. Het Stubaital. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het dal ligt...

  • Zonder woorden. Veelzeggend


    Zonder woorden. Veelzeggend Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in...

  • Op zoek naar het graf van private O'Neil


    Vrijdag 26 april Frank Graham Cycle Liberation Tour  Op zoek naar het graf van private O’Neil Het...

  • Dieppe, een slag voor Canada


    Dinsdag 24 april Frank Graham Cycle Liberation Tour De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht...

Er is maar n Rivo Rijssen!

Zaterdagmiddag 13 april 2013.

Sporthal De Reggehal, even na vieren. Een volle parkeerplaats, overlopende fietsstallingen, twee hoog en trots wapperende Rivovlaggen, veel oranje, loten- en Rivo-sjalen verkopers, tromgeroffel, muziek. En over dat alles een sfeer van verwachting.

Ik loop naar binnen en word begroet door een optimistisch ogende Rivo-voorzitter Harry van Brussel. Ook hij is voorzien van oranje-accessoires. Ik vraag naar de perstafel. “Die hebben we niet, zo groot zijn we niet”, lacht hij. (Zo groot is Rivo ng niet, Harry, ng niet; over een paar uur kunnen de zaken wel heel anders liggen…)

De tribune: veel oranje, veel geluid, veel sfeer en ook meer tribune. De trommelaars doen hun best; spelers van tegenspeler Sliedrecht en de Rivospelers zijn bezig met de warming-up.

Dan doven de lichten en wordt het donker in de sporthal. De voorzitter spreekt: hij verwacht een mooi stukje volleybal vandaag en is er trots op dat Rivo zo ver is gekomen.

‘Goat stoan a’j vuur Rivo zeet’ klinkt het dan uit volle borst, en staand. Het dak gaat er nu al af en het kampioenschap is nog niet eens binnen. Is dit vertrouwen of overmoed? Of gewoon alleen maar hoop?

Het clubgevoel, de clubsfeer, binnen Rivo wordt voor mij geschetst door het naar voren halen van twee jeugdleden, Bart Heuvelman en Rik Janssen. Voorafgaand aan de wedstrijd mogen deze jeugdleden opslaan. De Sliedrechtenaren hoppen de bal weer over het net en zo wordt een klein potje gespeeld. De jongens gloriren. Geweldig!

Het beginsignaal. Het eerste punt is voor Sliedrecht. Maar voor ik cynisch kan denken ‘dat begint goed’ staat Rivo gelijk. Het publiek zingt, klapt, scandeert.Rivo Heren 1: soepele sprongen, krachtige blokkades, harde slagen, tricky balletjes, flitsende combinaties. Jongens die uit en te na op elkaar ingespeeld zijn. En die nu willen winnen. Bij de stand 24-14 is de heksenketel compleet, maar Sliedrecht stelt het vonnis even uit, 24-15. En dan, ineens, is het 25-15 en is de eerste set voorbij, gewonnen door Rivo.

Een juichende tribune (op de supporters van Sliedrecht na) en glunderende ballenmeisjes die de vloer aanvegen.

Het gaat goed.

Met zo’n overmacht de eerste set winnen, dat is kat in het bakje. Hoop ik.

Ik weet niet zoveel van volleybal, maar wel dat het een balspel is. En die bal kan stuiteren, tegen het plafond vliegen, net aan de andere kant van het net terecht komen, uit zijn… Je weet het niet met zo’n bal.

Om vijf uur begint de tweede set. Sliedrecht zet aan, vecht terug. De strijd gaat gelijk op. Het bevalt me niet, ik zie graag een ruime voorsprong. Ook de Sliedrecht supporters zijn af en toe te horen. Maar bij 13-13 worden ze overstemd door de Rivo-aanhang met de aanmoedigingskreet ‘Rivo ol’, ondersteund door tromgeroffel.

Desalniettemin gaat het niet goed. Sliedrecht blijft steeds een puntje voor. Hier word ik toch wel wat zenuwachtig van. Eindelijk, eindelijk komt Rivo langszij, 19-19.

En gaat er overheen, 20-19. Het wordt 23-22, 24-22.

n, n, n wijst de tribune.

25-22, pfff. Die is ook binnen.

‘Nog ntje, nog ntje’ wordt gezongen voor aanvang van de derde set.

Dat klopt ook, alleen werkt Sliedrecht in eerste instantie weer niet mee. De gasten hebben al drie punten, en Rivo nog nul. Hier word ik niet blij van. Het enige wat me een beetje gerust stelt is dat het publiek zich niet zo druk maakt om deze achterstand.

Bijna half zes is het en nu trekt Rivo de stand gelijk, 9-9. En dendert meteen door, 15-9.

Dan wordt het 21-12 en in De Reggehal staat iedereen, de tribune beweegt en waarschijnlijk het dak en de vloer ook.

24-13 is het en we schreeuwen massaal: En, n, n!!!

Sliedrecht heeft er echter onnoemlijk veel plezier in om het kampioenschap van Rivo nog even uit te stellen.

24-14

24-15

24-16

En dan is het 25-16.

De sporthal explodeert.

RIVO EREDIVISIE

Ik kan mij de grote grijns voorstellen die nu over het gezicht van mijn broer trekt. Ik heb hem niet gezien, hij zit natuurlijk aan de andere kant van de tribune. Maar die grijns zie ik.

Er gebeurt nu van alles. Een blije en zeer terecht trotse voorzitter spreekt, bedankt en prijst. De spelers gaan de tribune op en worden gehuldigd met een speciale lasershow op de vloer van de sporthal. Voor mij de gelegenheid om snel twee superstralende neven te feliciteren: ‘Good edoan, joongs!!’

Er is een kruikje alcoholisch voor de Sliedrechtenaren, die sportief meevieren. Of de inhoud Sliedrecht haalt? Harry van Brussel heeft er zijn twijfels over.

Burgemeester Arco Hofland zweept het publiek nog even op: ‘Rivo kampioen! Volgend jaar eredivisie!’Een Nevobo-man komt met de ‘beker’. Nou ja, een beker is het niet, en vanaf de tribune is ook niet direct zichtbaar wt het is. Iets plats in elk geval. Maar voor de Rivors is het zondermeer goud waard: het kampioensteken!

Het allermooiste? Voor mij de twee Rivo-jochies, die naast de ‘grote mannen’ een perfecte sliding richting tribune uitvoeren. Die naast de kampioenen staan en k gefeliciteerd worden. De dag van dit Rivo team is hn dag. De meiden die vol overgave vegen en ballen rollen, glunderend na elke setwinst. Meedoen, deel van uit maken. Daar word ik lyrisch van. Dt bouwt een club. Dt is Rivo! En zo’n club komt in de Eredivisie. Rivo, proficiat!