• Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.
  • Zonder woorden. Veelzeggend
  • Op zoek naar het graf van private O'Neil
  • Dieppe, een slag voor Canada
  • Het Stubaital. Ik weet nu waar het ligt.


    Het Stubaital. Grenzeloos mooi. Het Stubaital. Tot voor kort had ik er nog nooit van gehoord. Het dal ligt...

  • Zonder woorden. Veelzeggend


    Zonder woorden. Veelzeggend Twee keer was ik erbij toen koningin Beatrix in mijn werkgebied kwam. In Enter, en in...

  • Op zoek naar het graf van private O'Neil


    Vrijdag 26 april Frank Graham Cycle Liberation Tour  Op zoek naar het graf van private O’Neil Het...

  • Dieppe, een slag voor Canada


    Dinsdag 24 april Frank Graham Cycle Liberation Tour De zon glinstert in het water van Het Kanaal. Een licht...

De klas van juf Gerrits

Vrijdagmorgen 1 februari2013, 8.50 uur. Ik stap in de auto, tas met kranten, weekbladen, magazines en mijn laatste boek mee. Fototoestel mee. Papier en pennen mee. Bril mee. Op naar de klas van juf Wilma Gerrits, groep 5a van de Willem-Alexanderschool. Om daar te vertellen over het mooiste beroep dat er is: dat van journalist.

Het verhaal van deze morgen staat hieronder te lezen.

Ik heb het heel zorgvuldig geschreven, want dit verslag wordt gelezen door Maréll Beldman, Dinanka Beunk, Tom Bouwhuis, Meike Breukink, Niek Hoekstra, Wout Janssen, Florent Kegler, Indy Lammerink, Tessa van Leeuwen, Maureen Leusink, Lisa Luby, Patrick ter Maat, Tim van Munster, Mats Nijenhuis, Sanne van Olst, Renske Paalman, Iris van Pijkeren, Maaike Rietman, Jeffrey Temmink, Femke Visser, Meicke Wessels, Jordie van de Willige, Dirkjan Wolthuis en Joas Zandvoort. Niet alle leerlingen zijn er vanmorgen maar, zo wordt mij vanuit de klas en door de juf verteld, ook de kinderen die er vanmorgen niet zijn horen er bij!

Heel veel kritische ogen gaan dus over deze regels, en ik moet er echt voor zorgen dat alle namen goed geschreven zijn, dat het verhaal klopt met wat er deze vrijdagmorgen gebeurd is en dat het een eerlijk verhaal is. Aan de slag dan maar!

Het is bijna negen uur als ik het schoolplein oploop. Het plein is leeg, de klassen zitten vol, de school is begonnen. De deur door, de gang in. Een gang met heel veel jassen aan de kapstok en met werkplekken. Hier gaan ook de kinderen van groep 5a aan de slag. Met woordjes lezen en om moeilijker rekensommen te maken.

Ik zie ook nog een gemakkelijke bank staan in een hoek met allemaal boeken. Zomaar een zitje in de open ruimte van de school.

Het lokaal achterin de gang, op de hoek, daar moet ik zijn. Dat is lokaal 9 en dat is het lokaal van juf Gerrits en groep 5a. Aankloppen en naar binnen. Juf Gerrits legt net iets uit, maar de boeken mogen nu in de kastjes en ik word voorgesteld aan de klas. Een journalist, dat vinden de kinderen wel leuk. En ze weten ook wat een journalist is, en wat die doet. Dat ze schrijven voor de krant, dat ze op het journaal zijn en dat je hun verhalen ook kunt lezen op internet.

Ze zien journalisten op tv, cameramensen en fotografen ook, die vertellen over wat er gebeurt in de wereld. Soms heel ver weg, dan zijn er vaak rampen of oorlogen. Dat is dan groot nieuws van ver.

Soms gaat het ook over ons land. En deze week was er groot nieuws in dit land. Nu vliegen heel veel vingers omhoog: het aftreden van de koningin!  

En dan is er ook nog nieuws uit onze plaats. Uit Rijssen. Ik laat weekbladen zien, West Twente, De Driehoek. Daarin staat het nieuws uit Rijssen. Over deze bladen weet bijna iedereen in de klas wel iets te vertellen. Veel kinderen stonden op een foto in de krant, er stonden verhalen in over paardrijden, atletiek, voetbal, gym en scouting. Lokaal (uit de plaats zelf, dus in dit geval uit Rijssen) nieuws is zo dichtbij, juist ook voor kinderen. We praten over hoe berichten in de krant komen, wanneer de naam van een journalist bij een artikel staat en wanneer er ‘door de redactie’ staat.

En wat zouden de leerlingen graag in de krant zien? Nou, dat weten ze wel: verhalen over speelgoed met veel korting, over hun clubs, over de dierenbescherming en nog veel meer.

We hebben het over advertenties. Over het verschil tussen advertenties en een verhaal of een bericht. En over wanneer je een goede journalist bent. Journalisten schrijven niet alleen voor kranten of voor de website, maar ze schrijven ook voor tijdschriften en soms schrijven ze ook boeken.

Inmiddels hebben we al een ruim een half uur gepraat over dit vak, waarbij de leerlingen actief mee doen, opmerken, vragen.

Als laatste vraag ik hen te helpen met een verhaal te schrijven over hun klas, de klas van juffrouw Gerrits. Ik moet dan wel iets weten over hun klas en over hun juf.

De klas van juf Gerrits

De klas van juf Gerrits is één van de deelklassen van de Willem-Alexanderschool. 

Acht groepen zijn er in de Willem-Alexanderschool. Met veel deelklassen: deze klas is een gedeelde vijfde groep, groep 5a. Vierentwintig leerlingen telt deze groep, elf jongens en dertien meisjes. Het lokaal is licht en gezellig. Er hangen tekeningen. Onder het hoge raam is een gezellig hoekje met een bank.

Groep 5a heeft twee juffen. Juf Gerrits staat op donderdag en vrijdag voor de klas, en juf Kosters op maandag, dinsdag en woensdag. En dan is er nog een stagiaire, een ‘bijna-juf', en zij heet juf Marinda.

Juf Gerrits geeft al negentien jaar les op de Willem-Alexanderschool. Ze houdt ervan om schrijven en taal te geven. En ze vindt het leuk om met samen met haar leerlingen te knutselen. “Dit is een ontzettend leuke klas met heel enthousiaste leerlingen, die allemaal heel goed meedoen. En wat weten ze veel over journalistiek!”, zegt ze en ze klinkt toch wel een beetje trots.

De leerlingen gaan graag naar school, en dat komt onder andere door de juf, vertellen ze. En door de lieve klasgenoten. Juf Gerrits beaamt dat: “Deze leerlingen zijn heel zorgzaam voor elkaar. Is er iemand ziek, of heeft iemand een gebroken voet, dan wordt daar rekening mee gehouden. Ze helpen elkaar.”

De leerlingen vertellen dat ze gisteren in plaats van naar gym een tekenwedstrijd hebben gehouden. Want Meike heeft haar voet gebroken en kon niet meedoen met gym. Ze moest dan in school blijven terwijl haar klasgenoten naar het gymlokaal gingen. Dat vond iedereen sneu en dus werd democratisch besloten dat er een tekenwedstrijd gehouden zou worden. In de klas. En dan kon Meike ook meedoen. 

En dan het digitale schoolbord. De leerlingen zijn er enthousiast over. Met zo’n bord, daar kun je wat mee. Het kan bijvoorbeeld dienst doen als ondersteuning tijdens het zingen van een feestlied. En dat moet ik wel even zien natuurlijk.

Op het bord verschijnt een feesttaart.

Ik vertel hoeveel jaar ik ben, want zoveel kaarsen komen er met één klik op de taart te staan. De ooohhhh’s zijn niet van de lucht: zóveel kaarsen heeft de taart nog niet eerder gehad… Maar ze staan er allemaal op en ze branden. Vanzelf wordt een ‘lang zal ze leven’ in gezet; het enthousiasme en de vrolijkheid van deze leerlingen is aanstekelijk.

En dan worden, door een druk op de ‘blaasknop’, de kaarsen uitgeblazen. Door de enorme hoeveelheid kaarsen moet nu wél twee keer gedrukt worden, maar ze gaan echt allemaal uit.

We praten nog even over het schoolreisje, dat vast en zeker komt, en waar iedereen al zin in heeft. Er worden allerlei attracties opgesomd, maar juf Gerrits vertelt dat nog niet bekend is waar de reis naar toe gaat. Dat blijft nog even een verrassing.

Dan neem ik afscheid van groep 5a, de klas van juf Gerrits. Ik vond het erg fijn om in deze klas iets te vertellen over het werk van journalist. De kinderen uit deze klas, die komen er wel. Er zitten vast ook een paar goeie journalisten bij.